Ciğerim Şiiri - İdris Yılmaz

Ey sevgilileri kavuşturan ayrılık
Ey hayatı sırtında taşıyan acı
Ne sen yakamızı bıraktın
Ne biz kendi göbeğimizi kesebildik
Sana olan ilgimizden
Anamıza olan düşkünlüğümüz gibi
Sevgiliden her gün cefa gördük.
Ah benim karalı başım
Gönülden yaralı başım
Süt beyazı biraz kirli olur bilirim
Yok öyle saf, tertemiz bir gökyüzü
İnsanlar yaşıyor
Nice güzelliğin içinde
Azar azar kirletiyorlar her şeyi
Bu yüzden bakir kalmıyor duygular
İnsanlar yaşıyor içimizde
Bir birine düşman
Acı veren insanlar.

Ciğer pişirmek de ustalık istermiş bilemedim
Yakıp zayi ettim bana sunulan tüm ciğerleri
Terbiye edilmeden tadı alınmaz dediler
Çok uğraştım ve anladım ki
Deşilmeden içindeki kirli kanını boşaltmıyor
Oysa ben severek sağaltmak taraftarıydım
Delik deşik olunca gördüm bıçakları
Gördüm kasapları
Herkes terbiye ustası olmuş.

Rolünü en iyi oynayana verirler ödülü
Ama ben ödül alanlardan nefret ediyorum
Bu yüzden hiç kardeşim yok tapınanlar arasında
Uzun uzun tapınıp
Uzun uzun dua ediyorlar
Ama dua kul hakkını silmiyor bayım
Bütün sevaplarımızı bankaya yatırarak geliyoruz
Kardeşlik ekstresine baktığımızda
Kimseye borcumuz yoktur
Kredi sicilimiz de tertemiz duruyor
Şükür ki Allah için sevmişiz birbirimizi.

Çocuklarla birlikte büyüyor duygular
Çocuklarla birlikte yaşlanıp
Birlikte ölüyorlar...