Ceyda Görk Şiirleri - Şair Ceyda Görk

bir zamanlar İstanbul’da
bir ben var’mışım, ben yok’muşum
Boğaziçi’nde doğmuşum

akıllı uslu bir çocuk olmuşum
evcilik bile oynamamışım

Üç cemre düşer, ısınır toprak,
Ilınır göklerle sular.
Hep bende kalır cimri çorak, sinsi soğuk,
Buzlu pınarlar....

Gönlümde hüküm sürmedi hiç

bir deniz duruldu içimde
katreler durdu
dalgalar durdu

ne lodos ne poyraz
kar etmiyor artık

SULARA YAZMIŞTIK

sulara yazılmıştı bu mısralar
en mavi yerindeydi denizin
biz yazmıştık
eminim

Sen o sevdada yaşarken, günü birlik ve yalan,
Gün o gündür ki biterken, tükenir sende kalan...

Azalır verdiği zevkler, çoğalır dilde yalan,
Bu umutsuz arayıştan, acı'dır arda kalan...

ÜÇ HECEDE SIR OLAN SEVDA...

ne tuhaf
iç ezilmesi gibi
adı yok bir hüzündeyim bu gün
bir salkım

hadi eyvallah dostlar
doldu zaman...
bu son demli çayım
bu yaktığım son sigaram
bu tabla kurtulacak benden
bu cam odam

siz şöyle bir kaç gün
benim kusuruma bakmayın
oldu olanlar
geldi gelenler ben de anlamadım
açtım akıl ağılımın kapılarını
keçilerimin cümlesini kıra bayıra saldım

NEYİMİ SEVDİN BENİM SEN...

söyle
poyrazın savurduğu kuzgun saçlarımın gecesini
dudaklarımın temmuz yanığını
tenimin akdeniz tuzunu bilir misin

NEDİR BU

nedir bu sessizlik şimdi
durup dururken
gün ortasında nereden çıktı
sağır karanlık