Cevat Çeştepe Şiirleri - Şair Cevat Çeştepe

bir sokak kedisini aldım evime
şimdi okuma-yazma öğretiyorum ona.
küçükken bize anlatamadıkları ne varsa
çağla yeşili gözlerinin içine baka baka
öğreteceğim bıkmadan usanmadan.
tırnaklarıyla buğulu camlara

yağmur akıyor bulutlarımdan
sen sancılarında bakire bir telaş
bütün kaçışlara dünden hazırız
satın alınamayacak gezegenlere koşuyoruz
zembilimizde boş hava.
soluk alamıyoruz.

güneş alıp başını,
gitmeye koyulduğu zaman.
balıketi bir keyif açmaya başlar
içinin derinliklerinde.
rüzgar alnına şöyle bir dokunur ufaktan.
sen önce bir öpücük kondurursun

artık süt kokusunda değil,
rakı kıvamında nefesim.
büyüdüm yani.
ellerin kavga yerinin ortasında.
kıymetli taşların;
nasıl yuvarlandığını mazgallara,

sakladım seninle ilgili ne varsa.
numaraları birbirine karışmış
kitap sayfalarına.
yaramaz çocukluklar yaptım.
bütün satırları başka renklerde
çocukça boyadım.

ebruli saltanatlar gibi başlayan bir oyundu
eski zaman zemherilerinden kalma farklı bir kokuydu
iki kişilik,
içinde belki bir uzak yada başka bir şey saklıyordu.

denizlerin taşan köpüklerini içinde taşıyordu

sana şimdiye kadar,
hiç şiir yazmadım diye sitem etmişsin bana.
demek alıcı gözle bakmıyorsun yazdıklarıma.
benim yazdığım her şiirde
benden bir sitem saklıdır sana, görmesen de.

farkında mısın hep böyle batar,
yorgun günlerde akşam güneşi
önce karşındaki dört duvarın döner,
alacadan batık sarıya rengi
oturduğun koltuğa dökülür,
tiryaki bir sigaranın son külü

bir ağacın içine saklanmış,
en koyu renk ol
umut ol.
kolayca harcanmayacak
boşluğa konulmayacak
umut ol.

bir sabah kalkıp
en erkenden,
tırmanıp diğerine
bulduğum ilk yelkenden
en üsttekine derken
daha yüksektekine