Cevapsızlık Şiiri - Furkan Diker

Tanrım,
Bu mektubu sana dua niyetiyle yazmıyorum. Çünkü dualarımı bitirdim. Bu bir yakarış da değil. Bu yorgun bir insanın iç döküşü. Yıllardır susuyorum. Sen sustukça ben sustum. Belki sen duyarsın diye değil kendimi kaybetmeyeyim diye. Artık soruyorum;

-Bunca yıl beni gördün mü gerçekten?
-Yoksa ben sadece kalabalık bir sessizliğin içinde kaybolmuş bir ses miydim?
-İnsan ne kadar bekler?
-Bir kalp kaç kez kırılır da hala ayakta kalır?

Kimseye kötülük etmedim. Bir tek şunu istedim. Bir işaret. Bir buradayım hissi ama bana düşen hep beklemek oldu. Ben beklemekten çok yoruldum. Hep beni sınadığını söylediler. Ben ödül istemedim. Sadece bu kadar acının bir anlamı olsun istedim. Bazen düşündüm. Belki sesimi duymadın. Belki dualarım sana ulaşmadı. Sonra şunu fark ettim. Asıl acı olan bu değil. Asıl acı olan duyulup cevapsız kalmak. Sana inanmayı bırakmadım ama sana güvenmeyi çoktan yitirdim. Bu inkar değil. Bu kırılmış bir inancın itirafı. Artık senden bir şey istemiyorum. Ne mucize, ne adalet, ne de bir teselli. Sadece şunu bilmeni istiyorum. Ben dayanabildiğim kadar dayandım. Daha fazlası elimde değildi. Eğer hala beni görüyorsan bil ki ben buradayım. Eğer hiç duymadıysan bunu da kabul edeceğim. Çünkü insan en sonunda cevapsızlığı da öğreniyor. Bu mektubu sana göndermiyorum. Sadece içimden çıkarmam gerekiyordu. Çünkü bazı cümleler içeride kalırsa insanı boğar. Bir gün cevap vermek istersen lütfen acele etme. Hoşça kal demiyorum. Çünkü gitmiyorum. Sadece susuyorum…