Cesaret Şiiri - Elif Akçasarı

Farklı bir şekilde başlamayı isterdim bende.
Fakat yine bu odadayım, yine önümde kahvem, sigaram ve kalkıp dökmeye üşendiğim için ağzına kadar dolmuş kül tablası..
Ben bu durumdan şikayetçi değilim.
Olabildiğince sakin, olabildiğince uzaktayım.
Herkesten..
Herkes derken kaç kişiden bahsettiğimi bende bilmiyorum.
Çünkü her saymaya kalktığımda biraz daha azalmış oluyorlar.
Bu beni üzmüyor elbette, ben yalnızlığa aşık bir kadınım.
Birde ara sıra yanıma uğrayan ve gülüşüne aşık olduğum bir adam var.
O gittiğinde tüm evimi saran korkularım.
Her biri için saatlerce düşünüyorum, yerli yersiz basıyorum kahkahayı.
Eğlenceli oluyorlar belli bir saatten sonra, yapacak bir şeyim yok.
Duyarsızlaşmaya başlıyorum,tek tek vuruyorum soru işaretlerini.
İçimde yükselen dalgalardan bir parçada onun suratına vursun istiyorum.
Belki gülüşüne gölge düşer ne bileyim.
Belki geçmişte yaktığı ateşlerden kurtulur.
Farkında değil ama dokunduğu her parçamı yakıyor.
O sanki her an sevecekmiş gibi olan bakışlarının altında öyle büyük bir öfke var ki, yerle bir ediyor ne kadar birikmişlik varsa.
Dengesizliği yüzünden ite kalka içeri sokuyorum söyleyeceğim tüm kelimeleri.
Vereceği tepki belli değil,çıkacağı kapı belli değil..
Onunda söylediği gibi aptal oluyorum..
Sonra diyorum ki; kendine gel kadın!
Neyin sevgisi bu, neyin aşkı..
Sen bu illet yüzünden cehennemin dibine kadar acı çekmişsin.
Hala neyin cesareti bu!
Tüm insanlara inat atılan kahkahalar, nefes kesen sevişmeler, çığlık çığlığa susmalar, saçmalıklar, doğruluklar.
En güzel anıları alıp yol yapacak kendine, sana da oturup ağlayabileceğin bol bol yalnızlık bırakacak.
Beraber çekilmiş resimler, unutulmuş kıyafetler, yastıklara sinmiş kokular..
Bunlar kalacak.
Birde gökyüzüne uzanıp yere indirebilecek kadar güzel bir erkek çocuğu.
En az onun kadar öfkeli, en az onun kadar mükemmel.
En az onun, en çok benim olacak kadar içimde..