Cennetimsin Adam Şiiri - Zühre Türkeli

Hangi cennetin bahçesinde yetiştin adam,
Kokunun değdiği her yeri bahar sanıyorum.
Yüzüne vuran o nurlu ışıkla, rüya sanıp uyanmaktan korkuyorum,
Sen içime bir düş gibi düştün düşeli,
Gözümdeki bu dünya, başka bir âlem sanki.
​Adını andığım her an göğsüm daralır,
Hasretin içimde kördüğüm olur, sarılır.
Hangi dağın ardındasın, hangi uzak yoldasın bilmem,
Ama bildiğim tek bir gerçek var ki ömrümde;
Sensiz geçen her an, nefessiz kalmak gibi derinden.
​Ne zaman rüzgar esse saçlarının ucundan,
Bir parça huzur düşer ömrümün kışına.
Sen gülümsersin, cihanın bütün çiçekleri açar,
Bütün kilitli kapılar sessizce aralanır başıma.
Bir bakışınla dilsiz kalır dertler, divan durur hüzün,
Sen benim ömrümün en güzel, en saklı yüzüsün.
​Hangi cennetin bahçesinde yetiştin adam,
Kokunun değdiği her yeri bahar sanıyorum.
Bir gün olur da yollarımız bir baştan bir başa birleşirse,
İnan ki bu yorgun kalbim, seninle yeniden doğacak,
Ve ben o gün, sensiz geçirdiğim tüm yılları unutacağım.
​Şimdi uzaklardasın belki, eli maşalı bir rüzgarın elinde,
Ama bil ki bu yürek bir an olsun vazgeçmez izinden.
Dilimde duamsın benim, her gece göğe sunduğum,
Sen benim hem gecem, hem sabaha kavuşan umudumsun...
Adam 🩵