Cennet-i Âlâ Şiiri - Gecenin Efendisi

Akşam oldu, düştüm yine sensiz yollara,
Hasretinden dert anlatır oldum karşıki dağlara.
Seni sorup duruyorum her esen rüzgâra,
Bir gün sesim ulaşır mı senin olduğun o uzak diyara?

Daldım yine sensiz kurduğum beyaz düşlere,
Adını yazdım usul usul, buğulanan pencereme.
Bir selamın da yeterdi yâr, merhem olurdu tüm dertlerime,
Bir kez sarılsaydım sana, son verirdim hasretle geçen o gecelere.

Geceler şahidim oldu, adını fısıldadım gökyüzünde yıldızlara,
Bir tek seni emanet ettim, geceler boyu ettiğim dualarıma.
Sensizliğin yükü çöktü üstüme, dayanamaz oldum sensiz geçen yıllara,
Bir gün dön gel be sevdiğim, hasret kaldım o ceylan bakışlarına.

Mendilin durur hâlâ, kokun sinmiş verdiğin yazmalara,
Dokunmaya kıyamadım, sakladım senden kalan o son hatıralarla.
Seni benden ayıran felek, ak düşürdü bir gecede saçlarıma,
Ben gönlümü yalnız sana verdim, mühür vurdu o günden sonra gönlüm başka sevdalara.

Gönlümde sakladım seni, anlatmadım hiç ellere,
Adını kazıdım yârim, gül bahçemde kuruyan güllere.
Bir ömür seni bekledim hasret kaldım o narin ellere,
Senden gayrı yar istemez gönlüm, yazılmış bir kere alın yazım ömrüne.

Bir ömür senin hayalin düştü gönül defterime,
Adını yazdım yıllarca sevdiğim, sığmadı ne bir dizeme ne de bir şiirime.
Bu sevdadan bana kalan bir avuç hasretin düştü sadece yüreğime,
Kavuşmak nasip olmazsa korkma sevdiğim, ben saklarım seni son nefesime kadar yine.

Ben bu sevdayı ölene dek yine taşırım yüreğimde sevdiğim,
Adını her nefeste yine anar bu yüreğim, bu sevdayla yaşlanırım gerekirse,
Eğer kavuşmak nasip olmazsa bu fani dünyada bize ,
Birgün kavuşuruz nasılsa cennet-i âlâda yine seninle.