Cemevine İftira Şiiri - Sadık Kocabaş

Cemevi dediğin cümbüş değildir,
Ne kadar sövsem de tam da yeridir.
Yoluma sapkın diyen itin biridir,
Sütü bozuk olan soysuzlar sizi.

Ali’nin bağına canımız verdik,
Siz korku zoruyla dine girdiniz.
Biz gönül ateşiyle yanıp da geldik,
Özü çürük olan dilsizler sizi.

Cem evi mürşidin kutlu yeridir,
Cananın sığındı inanç dağıdır.
Sizinse gidişin ara bozma çağıdır,
Yolsuz kalmış olan yüzsüzler sizi.

Yıldınız ölümden kıble şaştınız,
Doymadınız asla haram aştınız.
Her bir bucakta kötülük saçtınız,
Arı çatlak olan edepsizler sizi.

Ali’nin evini bilmez ki cahil,
Bönlerin anlayış kopmuş hayadan.
Sizi doğuran da bezmiş dünyadan,
Haysiyetten mahrum nursuzlar sizi.

Yoluma yoz diyen dönek dölüdür,
Konuşma ardımdan bir korkak gibi.
Kalbin bir irindir ruhun ölüdür,
Sırıtma sokağın itleri sizi.

Çöllerde susuz kalsın Bedevi,
Kirli nefesinle yıktın o evi.
Seni gören sanır kudurmuş deli,
Züppe desem azdır ipsizler sizi.

Uçkurun çözülmüş her yanın açık,
Haberin yok senin inançtan kaçık.
Kurtuluşun yoktur her yerin balçık,
Cehennem narına odunlar sizi.

Pusuda beklersin kancıkça bir huy,
Akmasın pınarın kurusun o kuyu.
Tükürsem yüzüne pisletir suyu,
Ruhu kokuşmuş haysiyetsizler sizi.

Muaviye dölü, Yezit soyunuz,
İnsanlık bağında derin kuyusuz.
Sizler ki onursuz, namus yoksunusuz,
Ciğeri beş para etmezler sizi.

Ocak zade aslım yolum Ali’dir,
Bizde her bir deyiş Hakk’ın dilidir.
Mürşidim gözüyle yönüm bellidir,
Kökü belirsiz olan arsızlar sizi.

Pınardan geliriz özümüz aktır,
Seni adam saymak bizlere yüktür.
Kalemsiz Şair'im yönümüz Haktır,
Cananın olmaz Ali'yi bilmeyen sizi