Cemal abim…
Adana’da bir ateş kaldı sofranın yerinde,dumanı göğe değil, içime çöker şimdi.Kebap yanar, şalgam donar masada,ama sen yoksun ya…her lokma bir eksik, bir yarım kelime.
Seni bir bakır tencerede değil,bir vicdanın en derin yerinde hatırlarım.Çünkü sen sadece oturan değil,sofrayı ayakta tutan bir sessizliktin.
Duruşun vardı,rüzgârı bile eğen bir duruş…Mertliğin vardı,taşı bile utandıran bir mertlik…ve bir de o eğitimci yüreğin;kelimeleri değil, insanı büyüten bir ışık.
Sana şiirler okuyacağım, gitme
Güneşler doğacak yalnızlığımdan
sana bir ışık getireceğim
Büyük aydınlığımdan
Sana bir dolu umut getireceğim
Devamını Oku
Güneşler doğacak yalnızlığımdan
sana bir ışık getireceğim
Büyük aydınlığımdan
Sana bir dolu umut getireceğim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta