Çelik astarlar çektim, ömür duvarıma,
Deymesin artık, kimsenin kasveti ruhuma.
Yığın yığın kalabalığın ortasında,
Yalnızlığı seçtim, hissedilmeyen varlığınızda.
Yetinirim, elimde son kalanlarla,
Ne güzeldi derim, sevildim sandığım anılara.
Kirlettirmem, küf tutmuş bakışlara...
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta