1986 doğumlu; kökleri Ağrı'ya uzanan, yaşamını ve satırlarını İstanbul'da sürdüren bir yazar ve söz emekçisi. Hayatın koşturması, sokağın sesi, vapur iskeleleri ve geceye kalan iç konuşmalar dizelerimin temelini oluşturuyor. @bayvekil mahlasıyla şiir, monolog ve söz çalışmaları üretiyor; yaşanmışlığın ve samimiyetin izini süren satırları okurla buluşturuyorum
Zamanın ötesinde bir yerlerde bekliyorum seni,
Ne rüzgâr dağıtabilir bu kokuyu, ne yağmurlar silebilir izini.
Adın geçince mevsimler değişir, kış biter içimde;
Sen benim hiç bitmeyecek olan, o en güzel gökyüzüm.
Yıldızları topladım avuçlarımda,
Her gece yoluna sermek için;
Karanlık pusu atsa da korkmam, bir gülüşün yeter aydınlanmak için.
Sanki asırlardır tanıyor gibiyim
Ruhunun o gizli kıyılarını,
Öyle bir geldin ki; unuttum dünyanın tüm o soğuk sızılarını.
Şimdi hangi yöne baksam, orada senin rengin,
Sanki evren sustu da, sadece kalbinin sesiyle dengim.
Eksilmesin gölgemden gölgen, sönmesin içimdeki bu yangın;
Çünkü ben en çok, senin bakışındaki o huzura hayranım...
Celâl AVCI
Bir yanda göğe uzanan cam kulelerin ışıltısı, bir yanda sıvası dökük dar sokaklar,
Kimi pahalı bir deri çanta sıkar avucunda, kimi dikişleri patlamış emektar bir valiz.
Asya’dan Avrupa’ya gerilen o devasa demir köprü,
Hem son model arabaları taşır sırtında, hem turnesi bitmeyen işçi otobüslerini.
Çamlıca’nın sırtından izlenir aynı boğaz, bambaşka pencerelerden,
Üsküdar iskelesinde lüks bir teknenin köpüğü, halk vapurunun çalkantısına karışır.
Boğaz’ın lacivert suyuna düşer bu şehirde yaşayan herkesin gölgesi;
Kimi yalının geniş terasından seyreder dalgayı, kimi kıyıdaki kırık bir plastik tabureden.
Kız Kulesi, suların ortasında değişmeyen somut bir şahit gibi dik,
Şık masalarda kadeh kaldıranı da görür, sahilde rüzgâra ceketini siper edeni de.
Sirkeci’nin raylarında paslanır hem büyük servetlerin ilk adımı,
Hem de Adalar’ın sessizliğine sığınan yorgun ruhların ortak akşamı.
Eminönü’nde restoran mutfaklarından yayılan kokularla,
Köprünün üstündeki oltacının kovasındaki küçük umut aynı havayı solur.
Karaköy’ün en yeni, en parıltılı kafelerinin hemen yanı başında,
Eski bir tornacının tezgahından sıçrayan kıvılcımlar aydınlatır geceyi.
Topkapı Sarayı’nın duvarlarına vurur yüzyılların bıraktığı o ortak miras,
Ayasofya’nın heybetli kubbesi altında eşitlenir en dipten gelen tüm dualar.
Derken Kadıköy’ün caddelerinde çarpışır hayatın her rengi, her sınıfı;
Vapurdan inip turnikelerden geçen her insanda, eve yetişme telaşının aynı yorgunluğu gizlidir.
Ey İstanbul! Kimi pul pul altınlarını döker avcuna, kimi ömrünün en temiz gençliğini,
Sen yine de her iki yüreğe de aynı sert rüzgârı üfler, aynı tuzu verirsin denizinle.
Kaldırımlarında adımlarımız ayrı yönlere gitse de,
Bizi bağrında toplayan, o dindirilemez ve vazgeçilmez yaşam kavgasısın.
Celâl AVCI
Masamda yarım kalmış bir şiir var,
Duvarda gölgen, zihnimde anılar.
Ne zaman adını ansam bu evde,
Yüreğime çöker hüzün perde perde.
Penceremde yine aynı sessizlik,
Unutmak dedikleri bende çaresizlik.
Gittiğin günden beri şehir buz kesti,
Gönlümde sensizliğin rüzgârı esti.
Aklıma düşer o son bakışın,
Alev alır içim, başlar yanışım.
Yine adı sensin bu yalnızlığın,
Hesabı sorulmaz geçen yılların.
Ben seni kalbime gömdüm ama
Sızlar o yaralı sol yanım hâlâ...
Sokaklar yabancı, adımlar yorgun,
Sanki bu ayrılık içimde sürgün.
Kime dokunsa elim, sen sanırım,
Kendi yangınımda yine yanarım.
Kaç mevsim geçti, kaç hazan bitti?
Rüzgârın ömrümden söküp de gitti...
Bir sen çıkmadın şu yüreğimden,
Bir kalp iki kere kırılır mı böyle?
Celâl AVCI
.
Eylül geldi, düştü yaprak,
Sarardı bak kara toprak.
Gözüm yolda, gönlüm kurak,
Hasretinle yandım gülüm.
Rüzgâr eser, dertli dertli,
Yürek kırgın, içim dertli.
Ayrılık mı senin ahdin?
Yollarına kaldım gülüm.
Yağmur yağar buram buram,
Sensiz nasıl ayakta duram?
Kime gidip dert uyduram,
Gece gündüz yandım gülüm
Pencereme vurur damla,
Geçer ömrüm binbir gamla.
Bir kelam et, haber yolla,
Çaresizce soldum gülüm.
Celal AVCI
Aşılmaz yollara düştüm ağlarım,
Yaprak döktüm gazel oldu bağlarım.
Çaresiz bir başıma dertler bağlarım,
Yollar yordu beni, yetimim anam.
Gönül bir vefasız yâre vuruldu,
Yâr yaktı beni, dertliyim anam.
Dost bildiklerim hepten yok oldu,
Gurbetin kahrı yaktı yetimim anam.
Ateş düştü cana, dumanım tüter,
Gurbet elde bülbül ah edip öter.
Dünyanın çilesi ne zaman biter,
Rüzgâr esti savurdu, yetimim anam.
Ne bir haber geldi ne bir selam var,
Şu fani dünyada dertten başka ne var?
Gözlerimin yaşı ne zaman diner,
Senin yokluğun herşeyden beter,
yetimim anam yetimim anam.
Celâl AVCI


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!