Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bir kez daha şiirdeyim. Hüzünlü olsa a okumak güzel. Şairin uürek sesini paylaşmak güzel. Ama çekip gitmek neyi çözer ki, yanında azık olarak götürüyorsan tüm hüzünleri?... Kutlarım sevgimle bu güzel arkadaşımı ve şiirini...
Sayfadayım... Bir şarkı geziniyor şiiri okuyunca kulağımda sanki..
'Gitmek mi zor, kalmak mı zor?'
Kutluyorum şiiri ve değerli şaireyi bir kez daha...
Keşke ''çekip gitsem'' dediğimiz anda gidebilsek.Her şeyi geride bırakabilsek.Vazgeçmeyi öğrenebilsek.Ne varsa an adına silebilsek...
Ama hepsi sadece keşkelerle sınırlı, ötesi yok!
Her zamanki gibi yine muhteşem bir çalışma.Gönülden kutluyorum.
Sevgi ve selamlar.
Uzun bir yola hüküm giymek gibi.Bırakıp bütün eskileri,yıpranmışlıkları son defa gitmek isteği.Bence hüznün doruk noktası.Tabi ki şiirden kopulabilirse.Kutlarım Canan Hanım
Aslında değişen bir şey yok. Her zamanki gibi, yaşam kendi mecrasında, doğa kendi yolunda, döngüsünde. Bizler değişiyoruz zaman zaman, an an Canan Hanım. 'Çok İsterim' de diyoruz, ' Çekip Gitsem ' de diyoruz. Şunu da hemen belirtmeliyim ki, çok güzel tanımlanmış şiirinizdeki o an. Kutluyorum, hoşça kalın.
Duygulanarak okuduğum güzel şiirinizi tebrik ediyorum sevgili Canan hanım..
Bir gün mutlaka 'GÜZEL GÜNLER/İ GÖRECEĞİZ' dileğiyle..
Saygı ve Selamlarımla..
Öyle bir an geliyor ki, çekip gitsem diyor insan... Diyor da ..yine de vedaları sevemiyor bir türlü. Ya da cesaret edemiyor belki de...İşte bu yüzden:
VEDALARI SEVMİYORUM adlı şiirimin finalinde:
Saklımda tüm sevdalarım.
Anılar, beni rahat bırakın
Yorgunum,
Alıp başımı
Gitmek,
Çok uzaklarda bir yerlerde
Dinlenmek istiyorum.
Geriye bakmaya korkuyorum.
Ağlarım, biliyorum.
İşte o yüzden dönüp
El sallamak istemiyorum
Vedaları hiç sevmiyorum…
demiştim.Muhteşem bir yürek sesi. İsyanlar var bastırılmış duygulara karşı. Kutluyorum sevgimle Canan hanımcığım...Ben bu kalemi seviyorum...Hep yazsın...
Bugün çekip gitsem diyorum sevda ülkesine bir daha
Dönmemecesine harika bir şiir tebrikler.
Dipsiz kuyularda çaresizlik içinde kaybolup gitmek, gitmek ve bitmek......yüreğinize sağlık, beğeniyle okudum..10+Yüreğime aldım..
Canım şiirdeki gibi yapıp sakın gitmeye falan niyet etme ...bak bizi böyle alıştırıp ortalarda sensiz bırakma olar mı ...şiirine de sana bayılıyorum can...selam ile...
Bu şiir ile ilgili 57 tane yorum bulunmakta