Yüksek bir yerde oturmuşum
Sarhoş gibi, hafiften
Ömrümdeki belki son Çarşamba
Elimde kadeh
Ve saat yirmi dördü vurmakta
Başım mı dönüyor bilmem
Gün batımını çoktan geçtik
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




güzel şiir...tebrikler...bahtiyar arslan...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta