bizi kim anlar ki kendi yalnızlığımızdan başka
ne ki tırnaklarımızın arasında kandır ölüm
tığla süslenir kefenimiz çan sesli rahminde toprağın
gerçekliğimiz bir düşün suda eriyen yüzüdür
kim anlar ki kerbela çölünde şeytanla seviştiğimizi
ölüm fermanımızın
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Yine baştan sona kadar muhteşem bir şiir. Tebrikler +10
MÜKEMMEL KELİBELER HER BİR MISRASI NAKIŞ NAKIŞ İŞLENMİŞ SANKİ YÜREĞİNİZ DERT GÖRMESİN
HİCABİ CEYLAN
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta