Cehalet Şiiri - Yahya Baştürk

Karanlık değildir asıl cehalet,
karanlığı kendine yurt bilmektir.
Bilmediğini bilmemek değil,
bildiğini sanıp konuşmaktır.

Bir taş düşer kuyuya,
sesi yankılanır uzun uzun.
Cahil de öyle düşer hayata;
derin sanır kendini,
sığlığını duymadan.

İlim bir kapıdır,
cehalet ise kilit.
Anahtarı elinde tutana,
“Ben zaten biliyorum” diyen,
kapıyı açmaz,
üstüne kilit vurur.

En ağır zincir,
bilgisizliğin değil;
bilgisizliğin gururudur.
O zincir kırılmaz kolay,
çünkü tutsağı,
kendini özgür sanır.