Hırçın kaderin pervasızca ağladığı gün akardı nefretim
Vahşi ormanlarda yaşayan hayvanların uğultu seslerini işitirdim
Bakardım gözlerimi açıp, aniden indirirdim bakışlarımı
güneşin batışına yakın
Belirginlişen yüzün o dergahta çökmüş haliydi: YAŞAMAK
Umursamaz bir tavırla silip attım, mutluluk sanıp sevindiğim anıları
Bıraktığın yerdeyim şimdi, sessizliğin tam ortasında
çan eğrisi tersten işlemekte
tümlüğe eksik zamanlara kucak;
kırka iki kala keşfim
bir dehliz, beynimin çıkmazında...
uzaktan bakan benim
Devamını Oku
tümlüğe eksik zamanlara kucak;
kırka iki kala keşfim
bir dehliz, beynimin çıkmazında...
uzaktan bakan benim
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta