Caresiz Şiiri - Muhammed Yağmur

Sana en çok sustuğum zamanlarda bağlandım ben
Adını içimden geçirirken bile ürken biriydim
Bir insanın kalbi
kendi attığı yerden neden korkar
bunu seninle öğrendim
Geceleri uyku değil
senin ihtimalin dolaşıyordu odamda
Bir mesajın gelir diye saatlerce aynı ekrana bakıyor
sonra hiçbir şey olmamış gibi davranıyordum
Sen konuşurken
dünyanın sesi biraz kısılıyordu sanki
Gözlerin bir yere dalınca
ben kendimi unutuyordum
Ve sen hiçbir şey yapmadan
bütün dengemi bozuyordun
Bazen yürürken omzuna değecek kadar yaklaşmak
bana bir ömür gibi geliyordu
İnsan sevdiğine dokunmaktan neden çekinir
bunu da senden öğrendim
Korkum seni kaybetmek değildi yalnız
Hiç sahip olamamışken bile
eksikliğini ömür boyu taşımaktı
Bir gün
ellerini tutarsam her şey değişecek sanıyordum
Sonra düşündüm
belki de asıl felaket
o ellerin beni hiç istememesi olurdu
Bu yüzden sustum
Uzaktan sevdim seni
Bir şehrin gece ışıklarına bakar gibi
yakın ama erişilmez
Şimdi biri bana aşk nedir diye sorsa
senin yanında susarken içimde kopan fırtınayı anlatırım
Bir insanın
“kal” demeye cesaret edemediği halde
gitmesinden ödünün kopmasıdır derim.