Cantuğ Canpolat Şiirleri

9

ŞİİR


1

TAKİPÇİ

Cantuğ Canpolat

Yine uçuyorum menzili puslu, hoyrat havaya
Uçtukça düşkünleşiyor insanoğluna, kanatlarımın gölgesi
Haykırmaya başlıyorum, haddinden fazla ve içe doğru
Çünkü daha yakınım artık, nefesi kesik korku kuşuna
Kocaman gözleri,kirli gagasıyla; kendi karanlık boşluğuna gizleniyor

Devamını Oku
Cantuğ Canpolat

Çatlamış, soğuğu tok basamakların bulmacasını hep garipserim,
bunun yerine, acıkmış resimleri izleyip karınlarını doyurmak daha cazip gelir
üstüne zifiri bir akşamda köpek uğultusu geldi mi,
keyfime diyecek yok,
lakin insan kendini bilmeli, bildirmeli baktığı her ana
tabii az buçukta cüzdanından para çıkarmak yerine,

Devamını Oku
Cantuğ Canpolat



ben hep ölürüm, zamanı kaybetmiş vakitlerde,
bilirim,
kıyıların yine parmak uçlarıma vuracağını,
ve hep görmek isterim ses çıkaran insanları,

Devamını Oku
Cantuğ Canpolat

sis çökmüş
ete kemiğe
arpa sarısı raylara
belirsiz belirginliğe
ağaçların niyetsizliğine
iliklerimize haberci soğuğa

Devamını Oku
Cantuğ Canpolat


Gördüm en bilge ruhları,
Hepsinin en derinliğine kadar indim,
Çatlamış duvarların yanında yürüdüm,
Yürüdükçe yoruldum, koştukça dinlendim..

Devamını Oku
Cantuğ Canpolat

karşımda yaşlı iki tıknaz duvar
gözyaşları, dibinde kurumuş
karıncalar evsiz,erzakları kayıp
toz duman duvarın; baskıcı renkleri vurdum duymaz artık

göz gözü arpa yollarında kaybetmiş,

Devamını Oku
Cantuğ Canpolat

İnsan doğar,
el bebek, gül bebek,
insan büyür,
gözü yaşlı, gülmeyi sinesine çekerek
insan ölür,
yaşlı bedenini, arkasından sürükleyerek.

Devamını Oku
Cantuğ Canpolat


İnsan pulu aralığında soyuk bir düş,
avare dalgalar, sessizliği eğik inancıyla şeritleri arasına alıyor,
arayışı gizemli taşkın, elleri kahırdan çıngırak yılanı
pullar acıyı baki kılıp, bedenini -çamurlu şehvetiyle buluşturmuş-

Devamını Oku