Canımsın Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

Canımsın
Fevzi Emir Yılmaz

Sen sevdanın gönlüme giydirdiği hırkasın,
Sarıp sarmanladığım, üşütmeyen parkasın,
Güvendiğim dağlarım, korunduğum arkasın,
Yalnızlık deryasında sığındığım barkasın.

Sen aşktan kulağıma damlayan ilk hecesin,
En kara günlerime masalsı bir gecesin,
Gönül fakirhanemi saray kılan ecesin,
Canım kurban yoluna, canımdan da öncesin.

Sen gözlerimdeki sır, kalbimdeki ateşsin,
Günümü aydınlatan, ufkumdaki güneşsin,
Sığındığım tek liman, özlem duyduğum eşsin,
Vur mührünü kalbime, seninle bütünleşsin.

Sen deryalar içinde el değmemiş incisin,
Şu virane gönlümün yegâne direncisin,
Yüreğimin dış sesi, zihnimin bilincisin,
Sinemde sol yanımın en büyük sevincisin.

Sen dünyaya geldiğim kutlu doğum günümsün,
Her yolu sana çıkan adresimsin, yönümsün,
Beni görünür kılan şöhretimsin, ünümsün,
Geçmişim, geleceğim; hem yarın hem dünümsün.

Sen sevda mı istersin? Gözlerime bak yeter,
Razıyım kül olmaya, alev alev yak yeter,
Ne figanım duyulur, ne de dumanım tüter,
Çatlamış toprağıma damla damla ak yeter.