Cânan Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

CANAN
Fevzi Emir Yılmaz

Harabâd ehliyim cânan,
Neş’e yok lugatımda.
Taşımaz gönül yükümü
Atım’da, ırgatım’da.
Bir kuru canım kaldı
Şu öksüz hayatımda…
Sen gülümse diyorsun,
Yüz’mü kaldı be cânan?

Diller lâl oldu cânan,
Hasretiz hasbihâle.
Açmadı bağımızda
Ne papatya ne lâle.
Çok gördü talih bize
Selam sabah’ı bile…
Sen muhabbet diyorsun,
Söz’mü kaldı be cânan?

Yollar uzadı cânan,
Yürümekle bitmiyor.
Gözlerimden hayalin,
Ser’imden aşk gitmiyor.
Elimdeki solgun resmin
Avutmaya yetmiyor…
Sen çık’ta gel diyorsun,
Diz’mi kaldı be cânan?

Bahar kış oldu cânan,
Temmuz’da üşüyorum.
Ben bu bitmez çileyi
Her mevsim yaşıyorum.
Buz bağlamış bir kalbi
Yok yere taşıyorum…
Gel yak beni diyorsun,
Köz’mü kaldı be cânan?

Bende özledim cânan,
Ser’imde tütüyorsun.
Hayalimden çıkınca
Kalbime batıyorsun.
Vuslat bize haram olmuş,
Neden anlamıyorsun?
Gel gör beni diyorsun,
Göz’mü kaldı be cânan.

Gurbet zor bize cânan,
Sen orada, ben bur’da.
Hayal olsun göreyim,
Şöyle karşımda dur’da.
Bizde hasret tükenmez,
Dağ dağ’a kavuşur’da…
Sen ikimiz diyorsun,
Biz’mi kaldı be cânan?