Ben Havranlı Seyit’im, toprağın bağrından süzülüp gelen,
Ecel fermanını o boğazın derin sularında derinden bilen.
O gün yer gök inledi, deniz kudurmuş bir dev gibi taştı,
Zırhlıların gürültüsü, semayı yırtıp da hudutları aştı.
Son topun vinci kırık, boynu bükük kalmıştı koca namlu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta