Can Yoldaşım Şiiri - Mehmet Çobanoğlu

Can yoldaşım, bu akşamlar karanlık, uzun olabilir;
Ama içimizdeki ateş
Bir uyanışın sabahıdır.
Gecenin en koyu yerinde bile
Umut nöbettedir.
Bizde beklediğimiz ruh
Kanat çırpar gibi baksın
Bu akşamlara.
Neşenin doğduğu yerle
Battığı yer arasında
Acılara inat dağlarımızın
Rüzgârında özgürlük türküleri çalıyor.

Yürüyüşümüzde adımlarımız
Mühürlenmiş
Bu toprağın karasına.
Zafere yeminliyiz.
Ne fırtına dindirir içimizdeki ateşi,
Ne de karanlık boğabilir
Şafaktaki kızıllığı.
Yoldaşım, ektiğimiz umuttur bizim.

Elin elimde bir bayrak gibi dalgalanırken
Korku denilen duygu
Puslu bir sis gibi dağılır erkenden.
Haydi yürüyelim bu gecenin içinden
Sabahın aydınlığına.
Her adımımız kazınacak
Bu kutsal toprağın alnına.
Yorgunluk çökerken
Omuzlarımızın üstüne,
Ama umut yeniden doğuyor
Yüreğinizin kıyısında.

Bak yoldaşım, bak;
Rüzgâr bile bizimle konuşur.
Dağların sessizliği bir destanı taşıyor.
Bu dağların,
Bu memleketin,
Bu yerin,
Her taşında,
Her yolunda bir iz var:
Bu direnişten.
Toprak bile bilir kimin haklı yürüdüğünü.
Elbet bir gün bize güneş doğacak
En yüksek doruklardan.
Karanlığın gölgesi çekilecek
Yavaşça.

Ve biz,
Bu uzun yolun yorgun yolcuları,
Zaferi yazacağız
Bu kutsal toprağın kara bağrına,
Göğün masmaviliğine.
Yoldaşım,
Elin elimde bir bayrak gibi dalgalanırken
Karanlık yollar bile aydınlanır içimde.
Adımlarımız toprağa düşen,
Bir söz gibidir,
Özgürlüğe yazılmış,
Silinmez bir yemin gibi.

Rüzgâr yüzümüze vururyor,
Dağlar önümüzde duruuyor,
Ama yüreğimizdeki bu ateş hiç sönmeycek.
Biz yan yana oldukça yol uzamaz, yoldaşım;
Çünkü umut, omuz omuza yürüyenlerin türküsüdür.

Mehmet Çobanoğlu
14.03.2026
İstanbul