Can Yanar.. Şiiri - Zeliha Aktaş

ve yürdün Hakka bir cuma gecesi
işte hayatın bilmecesi..
minik yavrun anlamadı bilesin
yine işe gidiyor sandı seni
bekler ki birkaç güne dönesin

ardında tam dört gonca bıraktın
bizi de onları da yaktın, yandırdın
senki köprüsüydün boğazın
beklenmedik bir sondu bu öykü geyet hazin

yetimlerin emanet bize
gerek kalmadı hiçbir söze
paran kalmamış söylemedin bize
gururun onurun geçmemiş naza
ne olurdu isteseydin benden
para önemli miydi senden

ama yok demişsin
onlardan istemek değil
bizim onlara vermemiz gerekir
elinde yoken bile
var demişsin bize
açken bile tok değil

hayatımda ilk kaybettiğimsin
bilsen nasıl kahroldum
sana mı yavrulara mı yanayım..
acılara mı dayanayım
sususluğa mı kanayım

aldım bir sakinleçtirici ilaç
Rabbim rahmet kapılarını aç
sanma senden daha iyiyiz ardında kalan
perişan oldu geride kalan canan

reisiydin evin
iyi kötü babasıydın o evin
yıkıldı evin direği gitti tok gözlü adam
sahi sorsalar nerededir o adam

mert adam muhtaç olmuş namerde
her hafta sormuş alacağım nerde
namer demiş haftaya veririm aylığını
hafta geçmiş mert adam alamış aylığı

tok evin aç kedisi derler ya
öyleydin sen de işte
yaktın bizi..
can yandı.
neredesin enişte...