Can Suyu Şiiri - Amine Şahsıı

Ülkemde, milletçe acılarımız var.
Hepsi elimin parmaklarını geçmez sebeplerden belki.
Ama yakar kavurur ciğerini insanın.
Başında sevilmemek gelir.
Ana sevdiyse baba yıkmıştır şahsiyetini,
Baba sevdiyse…
Sanırım böylesi pek nadir rastlanır
Bilmem babanın sevipte ana kucağından eksik kalanı.
Ufacık bir fidandır, insanın kalbinde umut.
Ana sular, baba o fidanı görmez ezer geçer.
Her seferinde böyle kısır bir döngü oluşur.
Bir gün gelir fidan küser…
Kalp grileşir,
Geri dönüşü olmayan yoldayızdır artık.
Sulanan toprakta bir gün çoraklaşır.
Artık biz de babamız gibi griyizdir.
Kimisinin gri olsa da rengi, güneşini bulmak için mücadele eder.
Öylesi koca yüreklilerin sayısı…
Açıklamama gerek yok sanki.

Sonrasında anlaşılmamak gelir.
Biz, umursanmayı bekleriz.
Umursanmayız.
Sözlerimizi sayısız kez tekrar ederiz.
10 kelimenin 5 i duyulur.
Ses tonumuz yükselir…
Duyulmayız.
Umursanmayız.
Dertleri yemek, içmek, uyumak olan bi ordugahtır babalar.
Sesi duyulmayan anneler, umursanmayan çocuklar…

Tüm bu yıkılışların imtihan olduğunu bilmek,
Dünya denilen 60 yıllık oyunun asılına vakıf olmaktır.
Bu tohumu da anne eker, anne büyütür…
Kocaman bedenlerimizde küçücük kalplerimizin can suyu,
Yaşamın ana kaynağı annelerdir.