Cân-ı Âlâ Şiiri - Aşık Şahı Kebir

Menim men ki özünde yitip gitmiş ola,
Hicrânın ateşinde kül olup bitmiş ola.
Derd-ü dermânımla bir dem eyleşir isen,
Cümle âlemde varını yok etmiş ola.

Gören gözler ki bir görmezimiş cânımı,
Duysan ki sözümü bilmezimiş ânımı.
Meni alıp hârda kerden söyleşir isen,
Bir zanla yekten katre dökersin kanımı.

Cânımız vehme kapılır mevt-i bâbında,
Maksudumuz âlâ Azrail'in yanında.
Canı senden sanıp vermeye korkar isen,
Ardına saf durmayız musalla taşında.

Niyet ettim cân, kara bağlasın ardımdan,
Kimse bilmesin gerek yok ebed yardımdan.
Aktan görünmeye niyet çekmemiş isen,
Korkma, yanın karaya boyansın hârımdan.

Şah-ı Kebir ister ki kimseler görmeye,
Zaman geçmeye, vakti kendinden bilmeye.
Ânı bulmaya çaba göstermemiş isen,
Gözün görmeye, dilin kelam söylemeye.

Âşık Şah-ı Kebir