Can Bildiğin Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

İnsan en çok güvendiğinden ayrılınca
Saatler durur sanır
Oysa zaman acımasızca çalışır
Sadece kalp mesaiyi bırakır

Bir sabah uyanırsın
Her şey yerli yerindedir
Pencere aynı pencere
Sokak aynı sokak
Ama sen…
Sen eksik bir cümlesindir kendinin

Sesini ararsın odalarda
Duvarlar ezberlemiştir onu
Ama cevap vermez
Çünkü bazı sesler
Sadece kalpte yankılanır

İnsan en çok güvendiğinden ayrılınca
Kelimeler yetim kalır
Cümleler yarım
Sorular cevapsız
“Niye?” diye başlayan her şey
Sessizlikle biter

Bir fotoğraf düşer aklına
Gülüşler vardır
Ama bakamazsın uzun uzun
Çünkü geçmiş
Bazen bugünden daha ağırdır

Evsiz kalırsın
Haritalarda değil
İçinde
Nereye gitsen
Kendine çarparsın

Çaresizlik bir girdap gibi
Sessizdir önce
Sonra yavaş yavaş çeker seni
Ne bağırabilirsin
Ne de tutunacak bir dal bulursun

Ve fark edersin
Yetimhane olmuştur her yer
Kalabalıklar içinde
Kimsesiz kalırsın
Adın bilinir ama
Hâlini bilen yoktur

Ama zaman…
Zaman kirli bir su gibi akmaz hep
Bazen temizler
Bazen öğretir
Bazen sadece sabretmeyi fısıldar

Bir gün
Aynaya bakarsın
Ve o eksik parçaya rağmen
Hâlâ ayakta olduğunu görürsün

İşte o an anlarsın:
Giden
Seni senden alamamıştır
Sadece seni
Biraz daha derin yapmıştır

Ve insan
En çok güvendiğinden ayrılınca
Kırılır, evet
Ama bazı kırıklar
Işığı daha güzel geçirir