Can Bağı Şiiri - Güven Tekin

​Aile dediğin gölgeye durdum,
Gözümden sakınıp hatırın sordum.
Ne çare, en büyük darbeyi yedim,
Sırtımdan vuranlar yabancı değil.

​"Canım" dediklerim canımı aldı,
O büyük sevdalar dillerde kaldı.
Güvendiğim dağlar sislere daldı,
Bağrımı yaranlar yabancı değil.

​Yabancı bir taş atsa başım yarılır,
İnsan yakınına candan kırılır.
Bu nasıl bir derttir, nasıl sorulur?
Hatrımı kıranlar yabancı değil.

​Yedi kat yabancı elinden tutar,
Derdine dert eklemez, acını yutar.
Öz kardeş dediğin pazarda satar,
Tuzaklar kuranlar yabancı değil.

​Kan bağı yetmiyor aile olmaya,
Gözdeki yaşları silip sarmaya.
Gerek yok uzakta suçlu aramaya,
Ömrümü yoranlar yabancı değil.

​Akraba akrebe dönmüş bu çağda,
Vefa aranmıyor bahçede, bağda.
Yapayalnız kaldım şu yüce dağda,
Uzaktan bakanlar yabancı değil.

​Yabancı bir selam derman olur da,
En yakın akraba zehir solur da.
Kul hakkı diyenler sınıfta kalır da,
Hakkıma girenler yabancı değil.

​Kapını açarsın, sofranı kurursun,
İçini döker de dertli durursun.
Günü gelir aynı yerden vurulursun,
Yaramı deşenler yabancı değil.

​Gayrı akıllandım, seçtim yolumu,
Gözeten gözetir garip kulunu.
Bükülsün istemem kimse kolumu,
Beni terk edenler yabancı değil.

​Güvenme öylese her kan bağına,
Vefasız kar yağdırır gönül dağına.
Kendi ellerimle düştüm ağına,
Ömrümü çalanlar yabancı değil.