Camdan gemiler Şiiri - Savaş Altunbaş

Camdan Gemiler ve Gece
​Sessizliğin mürekkebiyle boyandı yine gökyüzü,
Gözlerinden düşen her damla, toprağa tohum gibi saklanan bir sızının sureti.
Biz seninle, fırtınalı denizlerde yüzen camdan gemilerdik;
Birbirimize çarptıkça kırılan, kırıldıkça ışığı çoğaltan iki şeffaf gölge.
​İçimdeki şehir, caddelerini sisin yuttuğu unutulmuş bir liman,
Her sokak lambası, yitirilmiş bir tebessümün soluk feneri.
Rüzgâr, kırık mumların kokusunu taşırken pencereme,
Gece, sırtındaki kapkara paltoyu serer göğsüme.
​Zaman; avcumda tuttuğum incecik, hırçın bir kum saati,
Süzülen her tanede biraz daha erir çocukluğumun masalları.
Bir sonbahar yaprağı kadar tutunuyoruz hayata,
Ağacın kökü derin, fakat rüzgârın lisanı amansız ve sert.
​Şimdi göğsümde sakladığım o eski çalar saat,
Senin gittiğin o karanlık saniyenin üzerinde takılı kalmış bir çivi.
Ne kadar dönerse dönsün yelkovan,
Akrep hep aynı yarayı kanatır, hep aynı derin izi...