Çakır Şiiri - Muhammed Talha Acet

Senin kirpiklerinden düşen bir damla yaşa, koca bir ömrü adak diye bağladım,
Ben "olmaz" denen o çorak uçurumun kenarında, sırf sen gülümsedin diye çağladım.
Aklın, mantığın, o soğuk hesapların ne hükmü kalır benim şu daracık göğüs kafesimde?
Ben bütün dünyayı, senin adını ilk duyduğum o efsunlu, o sıcak hecede bıraktım.

Kahvelerde, köşe başlarında kaderden dert yanan o mağlup adamlara inat,
Ben senin gözlerindeki o ihtimali var etmek için çırpıyorum kanat.
Deseler ki "Aranızda koca bir deniz, aşılmaz karlı dağlar durur",
İçimdeki bu deli divane ateş, o denizleri kurutur, o dağları kül edip savurur!
Sana karşı bir yetim çocuğu kadar mahcup, boynu bükük ve elsiz kolsuzum,
Ama mevzu sana giden yolu açmaksa, inan dünyayı yerinden oynatacak kadar pervasızım.

Bir ufak tebessümünle aydınlanır benim zifiri karanlık yollarım,
Sana uzanıp sarmaktan başka bir işe yaramaz gövdeme yük ettiğim şu kollarım.
Gönlümün en dokunulmaz köşesinde, üzerine titrediğim asil bir mabet gibisin,
Şu çıldırtan dünyanın hengâmesinde, benim tek sükûnetim, yegâne nasibimsin.

Diyelim ki felek yüzümüze gülmedi, vuslat boynu bükük kaldı başka bir bahara,
Diyelim ki gücüm yetmedi, devrildim şu yokuşta, göğsümde onulmaz bir yara...
Yine de zerre sitem dökülmez dilimden, "iyi ki yandım" derim bu harın içinde,
Seni sevmek öyle bir şeref ki, gururla taşırım en mahşeri kararın içinde!
Çünkü bizim buraların sevdası, ucunda yok oluş da olsa dönülmeyen bir ahittir,
Benim o imkânsızı senin için nasıl yırttığıma, şu yorgun, şu dilsiz gökyüzü şahittir!