"ÇAKIL TAŞLARI...
Bir gün,
susmayı öğrendim taşlardan.
Kırılmadan, konuşmadan…
Sadece bekleyerek.
Bir gün,
Rüzgârın bile adını unuttuğunu fark ettim.
Senin adını.
Bizim adımızı.
Çakıl taşları var şimdi ayaklarımın altında.
Her biri bir anı
Bir kırık cümle,
Bir yarım “keşke”.
Diyorum ki;
Belki sen de duyuyorsundur,
Bir yerlerde,
Denizin dibinde,
Rüzgârın ucunda...
Adını taşıyan taşların sesini.
Ben seni gömdüm,
Ama toprağa değil.
Gözlerimin içine.
Orada büyüyorsun hâlâ,
Her bakışımda yeniden doğuyorsun.
Zaman,
Üstümüzden geçtikçe törpüledi bizi.
Birbirimize benzeyen iki taş olduk sonunda.
Soğuk, sessiz,
Aynı yaradan yontulmuş.
Şimdi…
Elimi uzatsam tutabilir miyim geçmişi?
Yoksa o da ufalanır mı parmaklarımın arasında,
Bir avuç çakıl taşı gibi?
Belki de aşk,
Sadece susmayı bilenlerin dilidir.
Ve ben,
Sana sustukça çoğalıyorum.
Taş taş üstüne…
Suskun bir mezar örüyorum kendime.
Suskun Şair Fazlı Acar
Kayıt Tarihi : 22.2.2026 22:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Sadece susmayı bilenlerin dilidir.
güzeldi fazlı kardeş, tebrik ederim...
.
...
.
bir ağıttır ücra suskunluğum,
değişen her gün ile
gömülüyorum ey en sana…,
ah;
tut ki daha çok seviyorum seni,
burkulan içimin süreyya sürgünlerinde,
acılarınla acılanmak istiyorum…,
hangi yeryüzü, gökyüzüne bakmaz…
ve sanılıyor mu ki,
gökyüzü de yeryüzüne meftun değildir,
ah;
sırdaş yol arkadaşlarını ayıramaz
zahirin bozulmuş raconları…,
ve ey semavatın oyun kurucusu;
cesaret ve sekînet veren bir düş yolla,
bu mülevves kuluna…,
ki bak saatler eşzamanlı,
onbirden üçe;
üçten onbire,
mütemadiyen,
ah;
.
...
.
TÜM YORUMLAR (1)