Çağlayan Şiiri - Osman Pala

Ama sadece sen anlarsın beni...
Neyi,neden, kime demek istediğimi.
Ama o ev küf kokuyordu değil mi?
Ve paylaşılanlar bir orana bağlı değildi.

Ama neredeyim, neyim ve sen kim oldun artık değil mi?
Değişenlerin bir kaydı tutulmadı benliğimizde.
Sığmadı satırlara başlangıçlar
Ve yürünen yol okadar uzun ki geriye dönülmeyecek kadar.

Ama artık giysilerinde kendi çizdiğin tırtıllar ve güneşler yok değil mi?
Ve kendini hiç utanmadığın kadar çıplak hissediyorsun.
Depresif hırslar kaplamış yüreğini katran gibi,
Bir başkasının seni bu halinle tanıması ne yanılgı değil mi?

Ama artık hiçbiryer küf kokmuyor değil mi?
Ve banyoda plastik bir tas.
Ben ' sandığın 'gibiyim sende
Özünü özenle yerleştirdiğin,sabun serpiştirdiğin.

Ama artık kendime gelmeliyim değil mi?
Tüm yaşanılanları ve tadılanları...
Tezekte pişmiş köy ekmeği gibi yani.
Bir kere daha, sanki ilkmiş gibi tatmak ve koklamak.

Böyle bir lüksüm yok değil mi?
Ve artık küf kokusuyla uyumak
Ve sevgilinin koynunda uyanmak...
Yok böyle bişey değil mi?