Kendini herkesten açıkgöz sanır,
Zanneder ki sade odur uyanık!
Oysa herkes onu çok iyi tanır,
Boyun da kalmıştır bodur uyanık!
Ne yapsan, neylesen, kimse kanmıyor,
Derdi olan rahat uyur mu sandın?
Söylenen her söze inandın, kandın,
Zemheri ayında ateşte yandın,
Eksilmedi, kafanda hiç dumanın.
Yastığın taş olur, kirpiğin diken,
Hayatta her işin var bir zamanı,
Felek dinlemiyor safı yamanı,
O gün geldiğinde duyar amanı,
Her sıkıntı biter vakti gelince!
Yapılacak bir iş zamansız olmaz,
Çoban koyun güder vakti gelince!
Bu dünya fanidir, kimseye kalmaz,
Herkes göçer gider vakti gelince!
Vakitsiz ötmüyor, bizim horozlar,
Ağzımın payını herkesten aldım,
Herşeyden vazgeçtim sadece sustum!
Doğru söyledikçe hep yalnız kaldım,
Dağlara taşlara fikrimi kustum!
Her konuşmasında doluyor gözü,
Boğazında kaldı, çıkmadı sözü,
Ta o günden sonra gülmedi yüzü,
Hayat arkadaşı göçüp gidince!
Diyemedi acısını kimseye,
Evvelden hüzünlü olur vedalar,
İnsanı üzüyor, ayrılık-ölüm!
Bakarsın çevrende kim varsa ağlar,
Tomurcuk açmadan soluyor gülüm!
Bütün eşin dostun gözleri yaşlı,
Kul kula bir sebep olur vesile,
Yeter ki kalbinde olmasın hile,
Hata etmiyorsa bilerek hele,
Mevla’mın yardımı yeter insana!
Dost diyerek nicesine güvendin,
Çok çaba sarf ettin, neleri yendin,
Açılmadı ağzın, soldu da rengin,
Kimse anlamadı durgunluğunu!
İnceden yanağa sızınca yaşlar,
Yüce Rabbim helalinden ver rızkı,
Haram lokma bana nasip olmasın!
Nefsim bu aklıma etmesin baskı,
Dağarcığım haram ile dolmasın!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!