Büyüdükçe Şiiri - Selim Bayrak

' Büyüdükçe, küçüldü dünya '
‎Dertler büyüdü
‎Sevinçler küçüldü
‎Çayın buğusundaydı sabahlar
‎Güzün sisine büründü
‎Pofuduk pofuduk nefesler
‎Göğüsün kafesine gömüldü
‎Gün içimizdeydi içimiz günde
‎Vakitler gardiyan anlara bölündü
‎Güneş keyfince uzanırdı
‎Şimdi kuru yapraklara döndü
‎Karanlık derin bir masaldı
‎Gizli hazinelerin örtüsü
‎Düşlerin esrarengiz ışığı
‎Şimdi kör boşluğun sığlığına söndü
‎Ne kadar aydınlatırsan aydınlat ledlerle...
‎
‎Ama Sevdan gönlümde büyüdükçe
‎Dünya daha da küçüldü
‎Sıkıştı göğüs kafesime
‎Kalbimin sesine büründü
‎Güneş utandı kendinden
‎Aşkından deliye döndü
‎Kendinden sıkıldı karanlık
‎Gözlerinin rengine boyandı
‎Kaybolan her çocuksu sevinç
‎Düş düş yeniden uyandı
‎
‎Gün saçının kıvrımınında bir bulut
‎Her bir teli
‎En umutsuz halime bile bir umut
‎Işığında kokusunu
‎Yaprak yaprak hasat ettiğim
‎Her an çayın demlenir
‎Issız odam hayalinle şenlenir
‎Rengini yudum yudum içerim
‎Resmini buğu buğu canıma çizerim...
‎
‎
‎( 💖🌈❄ )
‎
‎
‎04.01.2026 / Peri-skop
‎