Bu Aralar
Şiir yazamıyorum
Bu aralar, sözcükler
Boğazıma düğümleniyor sanki.
Sözcükler
Dökemiyorum kalbimdeki,
Son bir kez
Mutluluk neydi
Mutluluktan önce saygı neydi
Özlediğim kahkahalar nerede şimdi
Hatıralar ağlıyor ellerimde
Mazi gülüyor halime
Gözümden damla aktığında,
İnsanlar kalpsiz olduğunda,
Bir kedi gibi ezdiklerinde,
Sen hep yanımdaydın.
Gözümden damla aktığında,
Özlemek
Hasrete alıştım artık,
Hep içimde yanımda,
Özlemek yoruyor beni,
Hem de çok yoruyor.
Hasret Bırakma Beni
Deniz gözlerine,
Melek yüzüne,
Sım, sıcak gülüşüne
Hasret bırakma beni
Simdi hasretle,
Ben Acımı Sessiz Yaşarım
Çünkü anlaşılmıyorum.
Ben susuyorum,
Çünkü gitmiyor insanlara sesim,
Bir hasretin var şu yaralı yüreğimde,
Birde usul, usul kanayan acılarım,
Sustum
Bir şiirin en buruk dizesinde kaldım.
Üzgünüm, hem de çok üzgünüm.
Bir yaz sabahı değilim.
Ama kara kış da değilim.
Kendime mutlu olabilmeyi öğrettim çünkü.
Bütün acıları, hüzünleri,
Endişeleri,
Vazgeçmem dediğim her şeyi,
Bir çırpıda bir daha asla dokunamacağım yerlere
Savuran,
Ama ne tuhaftır yüreğimdeki her yaraya biraz bırakan.
Susuyorum
Bütün inandığım güvendiğim gitti
Herkse mutlu olsun ben susuyorum
Madem bittim kalplerde madem her şey bitti
Herkes mutlu olsun ben susuyorum
Ben Kırgın Değil Yaralıyım Aslında,
Yaralı olmaktansa kırılmayı seçerdim.
Doğruyu söylemek gerekirse,
Öyle bir yerdeyim ki,
Kırgınlığımı göstermeye yüzüm yok,
Söyleyecek de sözü yok,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!