Burçin Ergül Şiirleri - Şair Burçin Ergül

Ne kaldı senden geriye
Bir tesbih bir baston bir de yüzük
Uzağım günlerdir yaşamaya sevgiye
Yalnız kederli o hafızası yitik

Beklenenin kolay olduğunu kim söyledi

Gözden ırak olan gönülden ırak olmuyor
Bi uyuyup uyanınca geçmiyor
Yaralar kanamıyor ama izi de geçmiyor

Hasret dedikleri iki çift lafa sığmıyor
Hiç gelmeyenin gittiği tarif edilemiyor

Saçlarının kokusunu sokaklara salmışsın
Tek satırdan ibaret konuştuklarımız
Varsın böyle sansın dost bildiklerimiz
O şarkı bizden emanet

burası yol geçen hanı mı ey yabancı
o şarkıyı yüz defa dinlemedin mi
kulakların bu melodi farklı diyor
sen mi görmüyorsun yolu
yoksa yol yok mu

yolculuklar dizdi kursağıma.
bildiğim tüm güzel huylarım değişti kaçtığım şehirler çığ oldu üzerime devrildi. istediği bisiklete hiç sahip olamamış bir çocuk gibi parkta oynayanları seyrediyorum; büyüyorum kendi çabamla girdiğim işten kazandığım parayla bir bisiklet alıyorum, binemiyorum elim gitmiyor komşunun kızına götürüyorum.
gözlerinde her istediğine sahip olmanın getirdiği umursamazlığı görüyorum, bana çok hissettiren başkasına yok anlıyorum, sonra uzaklaşıyorum tüm insanlardan samimiyetini kaybeden dostluklardan ailemden seçemediğim tüm tanışıklıklardan kopuyorum.
bu dünyanın bana göre olmadığını bu çağda bu denli kalabalığın arasında bir başıma kalmanın yalnız acısını çekiyorum. eğer bu bir sürgünse evim nerededir bilmiyorum, dönebilecek yurdum yok öylece yollara vuruyorum kendimi.
kabul ediyorum artık yazgımı, yüreğimde kalan son umudu bir savaşçının gizli gözlerinde kaybettim...
canımı isteseydi ruhumu koyardım ortaya, gitmemi istedi seyyah oldum.

Yok yere kırıldı hayallerimiz
Uzun uzadıya kurduğumuz inançlarımız
Tepemize vurup ekmeğimizi aldılar elimizden
Ne bugünü sevip kalabildik ne de yarını
Kendimize bile ağır geldik

Yeniden bir yaşamın kıyısına ilişiyor gözlerim
Ürkek ve isteksiz aslında dizlerim
Zaman daralıyor benim için
Yarını düşünmedeğimden bilinçsizliğim

Zamanı beklerken benliğimden harcıyorum
Ne uğruna tüm gün koşuşturuyorum
Beş dakka boş dursam sorguluyorum
Düzensiz dünyaya ayak uyduramıyorum

Zihnimde dönüp dolaşan kelimeler manasız

Kalbim sancılar içinde ellerinde kan
Hâlâ iyileşmeyen yaralar
Küle döndüm ey sevdası yakan
İstesem de yazamadığım satırlar

Saçlarım uzundu ilk kez belime kadar
Kalemim sağlamdı en azından arkadaşım demişti
Hafızam hep işine geleni tutardı mesela sevgiyi
Cesaretim evde sigara tüttürmekti
Fırçalarımı bekletmeden yıkamam el alışkanlığı
Dağınık odam her telden