Buradayız Şiiri - Tayfun Toprak

Kalktık bir sabah,
adımıza yazılmış yoksulluğu yırtıp cebimizden,
çünkü açlık kader değil,
öğretilmiş bir itaatti bize dayatılan.
Toprak susuzdu, insan suskundu;
ikisini de konuşturduk.

Bizi sayılardan ibaret sandılar,
defter kenarına düşülmüş dipnot,
oy sandığına sığdırılmış nefes;
oysa biz
omuz omuza durunca
meydan kadar genişlerdik.

Ekmek dedik,
bir avuç un değil yalnız,
onur dedik,
diz çökmeyen bir bel.
Çocukların gölgesi uzundu bu ülkede,
çünkü güneş
hep başkalarının balkonundaydı.

Sözümüzü boğmak istediler,
kanun dediler, nizam dediler,
susturmak için her adı denediler;
bilmediler ki
söz,
ağızdan değil,
kalabalıktan çıkar.

Sevdik—
çiçek gibi değil,
yangın gibi;
birbirimizi değil yalnız,
yarını sardık alevle.
Öpüşlerimiz bile
yasaya çarpıp geri döndü,
çünkü korktular
yan yana gelmiş yüreklerden.

Sürgün yazdılar,
mapus çizdiler haritalara,
kırdılar kalemleri;
biz
duvarlara yazdık,
taşlara kazıdık,
rüzgâra ezberlettik adımızı.

Bir çocuk gördüm,
ayağında çamur, gözünde isyan;
“büyüyünce ne olacaksın?” dedim,
“insan” dedi.
İşte o an
bütün saraylar çöktü içimde.

Bizi yenmek istediler,
yenilmedik;
parçaladılar,
çoğaldık.
Her düşen
bir başkasının omzu oldu.

Şimdi söylüyorum,
geri almadan:
Bu düzen
alın terimize borçlu,
ve borç
ödenmeden kapanmaz.
Güneş
tapulu değildir,
ekmek
tekellere sığmaz,
sevda
zincir tanımaz.

Biz buradayız.
Yürürken sarsılan,
konuşurken çoğalan.