Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Önce, böylesi uzun bir hece şiirinde uyaklarda, duraklarda, ayaklarda hata yamadan, vezni kaçırmadan yapılmış çalışmayı kutluyorum Ehed bey.
Her ne kadar 'sanma' deseniz de, sitemden öte, nefret, hatta bedduaya yakın duygular hakimdi şiirde.
Bu da, zaten, kalemi ateşleyen güç olmuş.
Şiiri ve sizi kutluyorum,
saygılarımla,
Ünal Beşkese
Sevgi dolu yüreğin yerini inceden intizara terk edilişini gördüm mısralarında..Yüreğine sağlık...
Şairin yüreğindeki öfke, şiirinde dalları, rengi, kokusu dikenli çiçekler açmış...
Kaleminize sağlık sayın Ehed Aymaz...
Kurallara uygun, anlatımı hoş,
şairim deyip de uyak ne,
ayak ne, bilmeyen pek çok şairle
karşılaştırılamayacak
güzellikte bir şiir olmuş
tebrikler sevgili Ehed,
kutluyorum seni.
'Bunda sonra......'
Demek ki bir de 'bundan evveli var', o evvel istenilen biçimde yaşanmamış, en azından 'sona doğru' epeyce yürek yakmış...
Şair bu yüzden 'sitemkar', hatta biraz da öfkeli...
Tebrikler şair...
Ehet bey Delikanlı.
Bu hanımefendi sana nasıl bir vefasızlık yapmışsa sana çok ağır gelmiş galiba.Şiiriniz şiir olarak çok çok güzel. İçinizi tam dökmüşsünüz. anlatmak istediğinizi konun hiç dışına çıkmadan çok güzel ifade etmişsiniz.Ben sizin gibi genç yaşta bir sanat dalıyla uğraşanları seviyor ve taktir ediyorum. Okuduğum şiire bakarsak şiir yazma yeteneğiniz mükemmel. Size tavsiyem paylaşılan her şiiri okuyun. bol bol şiir yazın ve bu yeteneğinizi dahada geliştirir, çok güzel bir şair olursunuz. Şiirinize yorum istediğiniz gibi sizde okuyun ve yorum yazın. Ben sizi tebrik ediyorum. mükemmel bir şiir okudum. Sevgi ve selamlarımı gönderiyorum ve Başarılarınızın devamını diliyorum.
Gerçekten büyük bir ustalıkla yazılmış mükemmel şarkı sözü
Sizi kutluyorum.
Bu bir intikam mı acaba?
(Meçhul bir tehdit gibi)
Çok güzel düşürmüşsünüz
TEBRİK EDİYOR MUHABBETLERİMİ
SUNUYORUM..
İnsanlar bu işi beddua saymaz,
Musibet gelse de hiç kimse duymaz,
Şiirde ima var söylüyor Aymaz,
bak sana bu dünya dar bundan sonra.
Böyle bir dörtlük deyiverdim
işte SELAMLAR
Bu şiir ile ilgili 8 tane yorum bulunmakta