Bulunmaz tiryak Şiiri - Alican Cullaz

En zayıf halkanın duasıydı;
Tarantulanın övgüsüzlüğüne, güzün sorumsuzluğu.
Güçlenerek yontulan ahdime veda ediyor, kalbin salyalı ağzı.
Elleri sarmalıyor nazik kavga; şişman bir midenin ardından.
Yuvasında siyah gözdür akşam.
Hallarım viraneye dönüyor, geçip giden zaman viran.
Yapraklı bir mezarda saklambaç oynuyor, sana ait olamayan çiçekler.
Kör gerçeğe gebe kalıyor eller.
​Karanlıkla kavga eden bir böcek karanlığın içinden ilerlerken;
Selası verilir ilk hatanın.
"-Mış"lı bir yetimi yakar aynalar, ceplerin delikliğine uzanır feryadın.
Cebin insan olur, güz dökülür üstüne.
Ağıt yakan yaprağın ağzı salyalı...
Bu mudur yaşadığın?
​Kertikli paraleli öpüyorum hasretle.
Tıkırtı treninde gidiyorum, iliştirilen dumanlarla.
Kendini bağlıyor vagonlar, rayların kaygısına.
Gitmeyi çaylıyor otobanlar, otogarlar;
Şekersiz aşklarla.
​Aç kalıyor ikindinin ağzı, sabahın memesinde.
Yatsı, üvey annesidir sabah vaktinin.
Hepsini seven bir dededir seher vakti.
Dağıtılan şekerdir hasretle, özlemle;
Vakti duanın.