Bülent Arkan Şiirleri - Şair Bülent Arkan

ŞAFAK AĞACI

Boynu büküktü şafak ağacının
Doğa geçmişini kurutmuş
Gövde yaşamayı unutmuş
Geleceği salkım saçak

ŞAİR OLURDUM

Çok şey yaşadım
Az şey yazdım
İçimde demlendi yutkunduklarım
Dürüm dürüm oldular bocaladım

SEN VATANIMSIN

Çektiğin çileler oku oku bitmiyor
Nereye baksam seni görürüm
Seni koklar
Sana sevdalanır

Yukarıdan aşağıdan
İçeriden dışarıdan
Orman yakan haşarıdan
Şerden medet umuluyor

Kurşun sıkan vicdansızdan

Bir Yunan soysuzu kürsüye çıkmış
Bayrağımı yırtıp atmış şerefsiz
Bütün nefretini ortaya dökmüş
Makron'dan destekli itmiş şerefsiz

Yunan kıralı da böyle yapmıştı

Mağrur denizin sahili cehennem ateşinde
Cezirle gelen ölüm kokusu pek yaman
Ortada raks ediyor ateşsiz duman
Kavurma kazanında ölü yosunlar
Çakılları okşayan dalgaların kolu kırılmış
Can derdiyle feryatta minik canlılar

Hayat serap misali peşinden sürüklüyor
Fütursuz zevkimizi nefsimiz körüklüyor

Ruhları telef ettik kapıldık densizliğe
Akıbet sır değil ki yolculuk sonsuzluğa

SERÜVEN

Bizler mutluluğu gökte ararken
Ayaklar altında ezip geçmişiz
Saçları kellikte titiz tararken
Mazide telleri yele saçmışız

Geliyorum diyordun avaz avaz
O kadar çok bağırdın ki
Her gün on saat vaaz
Duyanın uykusu kaçtı
Duymayanın gözü açtı
Uykusu kaçanlar yumdu gözünü

SESLENİŞ (Ruhun bedene seslenişi)

Ruhtan bedenine bak dinle şahım
İleri geriden sıkıldı ruhun
Senden ayrılırsam çekilmez ahım
Ben dingin sen yaşlı iki karındaş