Bülbülün şarkısı Şiiri - Murat Ülkü

Bülbülün şarkısı aşkla başlarmış,
Yılanın zehriyle huzur kışlarmış.
Dostunu seçmeyen daldaki yaprak,
Kendi öz dalını kendi taşlarmış.

Gönül bahçesine çekme duvarı,
Sakın ha küstürme sadık dostları.
Zehirle bir olan baldan ne anlar?
Ziyan eylemişsin geçen yılları.

Ağaç dediğin bir vakur duruştur,
Bülbülle dostluğu kalpten vuruştur.
Yılanın diliyle kurulan meclis,
Menzili olmayan boş bir yokuştur.

Sırrını verirsen eğri yılana,
Zemin hazırlarsın bin bir yalana.
Gülün kokusuna hasret kalırsın,
Viran olur ömrün, düşer talana.

Hakikat yolunda yoldaş gerektir,
Dost dediğin candır, bir tek yürektir.
İki zıt kutubu sığdırma kalbe,
Biri nur bahçesi, biri kürektir.

Gölgeni sığınak sanar o zehir,
İçine akıtır koca bir nehir.
Bülbül firar eder, sesler kesilir,
Sessizce terk eder ruhunu şehir.

Köklerin tutunmaz kuru toprağa,
Vebalin yüklenir her bir yaprağa.
Dostluk sınavıdır bu dünya yolu,
Düşme sakın hırsla o dar tuzağa.

Hülasa kelamdır Hazret-i Ali,
Anlayan ders alır, bilir ahvali.
Ya bülbül sesiyle şenlenir bağın,
Ya da zehir bozar bütün kemali.

Seçimin kaderin, yolun sonudur,
Aşk ile yürümek canın fonudur.
Yılanla dost olan ağacın sonu,
Kendi gölgesinde ölen ordudur.

Garip Murat der ki; uyan ey gönül!
Gülşeni terk edip gitmesin bülbül.
Ya dostun has olsun ya yalnız yaşa,
Yılanla olanın sonu olur kül.