Karşısında bir ayna vardı, gerçek gibi.
Ama camı buğuluydu, kendi elleriyle silmediği için.
Her baktığında kendini değil,
Kendi korkusunu gördü içinde.
Hakikat uzaktan seslendi ona,
Ama kulakları doluydu sisle.
Bir adım attı, sonra geri çekildi.
Ayakları çamura battı, adı alışkanlıktı.
Zihninde bir lamba vardı, titrek.
Eski sorularla besliyordu onu.
Işığı ne kadar yaklaştırsa da,
Gölgeler daha da büyüdü gözlerinde.
Belki de görmek istemedi.
Çünkü netlik yakar insanı, çıplak bırakır.
Bulanıklık oldu sığınağı,
Yarım yamalak doğrularla idare etti yıllarca.
Şimdi soruyoruz:
Camı silmek mi zor, yoksa
Silince görecekleri mi?
O hâlâ bakıyor aynaya.
Silmeden. Silmeye kıymadan
Kayıt Tarihi : 17.11.2026 23:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!