Macar rüzgârı usulca okşar kaldırımları,
Tuna akar, sessiz, geceyi yansıtır yavaşça.
Bir kız geçer köprüden, adımları hafif,
Kırmızı çorapları bir alev, bir sırrın izi.
Bir titrek kahkülleri
Bir kırmızı
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Tuna akmaya devam eder; aşk da öyledir.
Tuna, çoğu zaman kadere benzetilir. Aşk da bu kaderin ayrılmaz bir parçasıdır. Karşı konulamaz, önüne set çekilemez ve insanı kendi akışı içinde sürükler...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta