Kulun sustuğu yerde akışlar pusar,
Pulun konuştuğu o masalar susar.
Kırık dalların yasını tutmaz rüzgâr,
Gider, o an en taze kelimeyi kusar.
Yorulmuş dağların arkasından
Sıyrılır o eski, karanlık pelerin.
Cetvelin çizemediği patikalardan
Uzanır sıcaklığı o yeşeren ellerin.
Adını unutan o eski kentlere
Yeni bir dil fısıldar nehirler.
Kirli rakamların, soğuk ellerine
İnatla kafa tutar o yeni filizler.
Susan duvarların, yıkılan evlerin
Altından vahşi kekikler fışkırır.
Tüccarlar bilmez ama o derin
Köklerden yeni nesiller beslenir.
Gözünü göğe dikmiş çocuklar,
İpini koparan uçurtma peşinde.
Artık yarım kalmaz oyunlar,
Güneş parıldıyor serçe kanadında.
Sönmüş ocakların sıcaklığından
Yepyeni bir türkü doğar erkenden.
Küllerin arasından, tam bağrından
Yükselir dallar budaklanır yeniden.
Nöbeti bitti dumanlı gecenin,
Şimdi toprağın altı kıpır kıpır.
Prangasını kıran taze kelimenin
Sesinden, koca bir bahar uyanır.
Dünya döndükçe her sabah,
Eski acıdan yeni söz doğar.
Karanlığa inat, çekilince ah,
Umut filizlenir, gökyüzü parıldar.
ENGİN TOPKAN (12.08.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 12.08.2026 10:23:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
