Bübüllerle aynı okulda Şiiri - Hamdi Oruç

Gönül
Bülbüllerle aynı okulda
Okudum aşkı
Gül dedim ağladım ben
Yol dedim ağladım ben
Bal dedim ağladım ben
Şu çöle çöl demedim ben ağladım

Bülbüllerle aynı okulda güle gönlü akan bülbüllerle
Gönlünü gül yakan bülbüllerle
Yanmış bülbüllerle
Kavrulmuş pervanelerle
Ölümsüzlüğe erdi o bülbüller
Aşk şehrinde aşk ülkesinde o bülbüller

Seviçlisin Hamdi
Bülbüllerle aynı okuldasın diye
Geldi beklediğin hediye
Ölümsüzlük ümidi uyandı gönlünde şimdi
Menzile koşuyor ayakların
Ellerini açtın yağmurlara
Gözlerini güneşlere yıldızlara
Karanlığın yıkıldı

Bülbüllerle aynı okuldasın
Mecnun gönül geçer leyladan mevlaya
Yıldızdan geçer mevlaya İbrahim gönül
Yasası bu aşkın
Unutma onu o gül kadını Hamdi

Ey şehir,ey İstanbul sarhoşsun ve yaralarıma ilgisiz
Çıktı karşıma
Aşkı tattırdı
Aşkı yıldız kadın o
Yıldız kadın o şu İbrahim gönlüme
Yıldızdan geçer mevlaya İbrahim gönül
Yasası bu aşkın
Unutma onu o Yıldız kadını Hamdi

Bülbüllerle aynı yoldasın
İstanbulda eyüple

Unutmam onu o gül kadın
Bu şehirde şaşkın öldüğümü görürsünüz bir yorgun gün
Bu nur şehir uzaklara gidemem
Bu şehirde gördüm o güneşi
O Güneş kadını
Ölümsüzlük için o güneş
Hediyesi gönlüme İlahın

Ben bende değilim küldeyim
Konyada Mevlanayla

Bu şehrin taşı toprağı anlasın artık beni
Ben ferhattan da bahtsızım
Çıktı karşıma o Güneş çarpıldım

Bu pervaneye nur bu şehir
Bu şehirde kırıldı gözlerimin kirli kabuğu...
Ölümsüzlük ümidi uyandı gönlümde şimdi
Fanilikten faniden özgür oldu Hamdi

Bülbülle aynı sıraya oturttular beni aşk okulunda
O gül kadın kadın gül bana...
Gül

O kadına borçluyum içimin bu aydınlığını
O kadın gül
O leyla oldu kapısı mevlanın
Huzur o Güneş kadının ışığında...
Bülbülüyüm gül aşkı
Yıkılmaz bir onun gül köşkü

Aklı varsa bu şehirden gitmez güneş bile
Güneş anlamadı beni ay anlamadı
Adı her saatime çivileniyor o gül Kadının

Altmışıncı doğum günümde yine bana böyle kördün İstanbul
Güneşli anıların aynasından yansıyan ışıklara kördün
O eski evin önünde
Çölde kum tanesi gibi oluşum sana gam değil hiç İstanbul...
Ölümsüzlük için o güneş
Hediyesi gönlüme İlahın
Dağ olsa erir günahın
Anlamadı İstanbul
Fanilikten faniden özgür oldu Hamdi
Bülbüllerle aynı okulda
Anadoluda Yunuslasın Hamdi
Hiç dinmedi yasın Hamdi

Her yeni gün bir adım daha yaklaştırırken beni ünlemsiz mezara
Açtı soldu gül anlamadı beni İstanbulda
Gül anlamadı Güneş anlamadı beni
Kadın gül bana kadın güldü bana...
Yıldızdan geçer mevlaya İbrahim gönül
Yasası bu aşkın
Unutma onu o gül kadını Hamdi
Fanilikten faniden özgür oldun Hamdi

Ölümsüzlük ümidi uyandı gönlünde şimdi
Aşkın elif-basında Güneşe çarpılmak var
Leyladan mevlaya geçer Mecnun olan gönül bir gün
Sev leylayı kokusuzca
Leyladan mevlaya geçmek var aşkın yasasında
Fani aşktan geç Baki aşka gönül
Aşkın Lam-elifinden geç yasına
Aşkın da lamelifi-yası var
Her bülbülün o dünyada bin yası var
Bin hikayesi bin yanmış dünyası var
Yanmış hülyası yıkılmış rüyası var
Fanilikten faniden özgür oldun Hamdi
İstanbulda
Hamdi Oruç