Bu Gönüll. Şiiri - Hasan Belek 2

Yüce dağ başında esen yel gibi,
Coşup da çağlayan taşkın sel gibi,
Bülbülü bekleyen gonca gül gibi,
Bir güzel sevdaya düştü bu gönül.

​Zaman akıp gider, durmaz saniye,
Aldanma dünyada köşke, haniye.
Gelenler hep göçtü, sorun faniye,
Ebedi bir mülkü seçti bu gönül.

​Güzeller şahına baksam derinden,
Yer oynar sarsılır sanki yerinden.
Vazgeçtim ömrümce dünya serinden,
Aşkın badesini içti bu gönül.

​Gönül bahçesinde bülbüller öter,
Hasretin dumanı serimde tüter.
Bir küçük tebessüm her şeye yeter,
Hüzün tohumunu biçti bu gönül.

​İhlasla sarıldım Hakk’ın diline,
Teslim oldum aşkın esen yeline.
Düşerek nihayet dostun eline,
Gurbet ellerine göçtü bu gönül.

​Kul Hasan der, sözüm Hakk'a dayansın,
Aşk oduyla yanan nura boyansın.
Gaflet uykusundan artık uyansın,
Gerçek menzilini açtı bu gönül.

Hasan Belek
Akçay