Bu Gönül Şiiri - Sadık Kocabaş

BU GÖNÜL
Yedi kat göklerin nuru yüzünde,
Kevser şarabı var sanki sözünde,
Derman oldun aşkın harlı közünde,
Senden gayrı mihman bilmez bu gönül.

Yıldızlar dökülsün zülfün teline,
Uğratma ömrümü gurbet yeline,
Düşürme adımı elin diline,
Senden gayrı kapı çalmaz bu gönül.

Selvi ağacından boyunu almış,
Gönül sarayıma gizlice dalmış,
Kervan geçmez kuyuya salmış,
Senden gayrı menzil bulmaz bu gönül.

Bağrımı dağladın hep bile bile,
Sürükledin beni ıssız bir yere,
Sözünden döndün de kaçıncı kere,
Senin gibi yâre kalmaz bu gönül.

Gözümden akıttın kanlı yaşları,
Zehir ettin bana ekmek aşları,
Eğmedim zalime eğmem başları,
Sana olan ahı silmez bu gönül.

Vefasız bağında bülbüller ötsün,
O yalan ocağın tütmeden sönsün,
Kalemsiz Şair’i Hak kabul etsin,
Ahım yerde kalır, gülmez bu gönül