Yeryüzünde kış,
Ölmek için süren çılgın bir yarış,
Yaşamın nihayetinde kulaklarda çınlayan alkış,
İlk insanın kadim yalnızlığı,
Evrenin binlerce yıllık ıssızlığı,
Toprağın alnına düşen her bir kar tanesi,
İlmek ilmek örülmüş bembeyaz bir kefenin,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta