Bu Dünya Şiiri - Hatice Ertürk

Bu dünya ne berbat yaşanmaz oldu böyle
Tamahkarlık, bencillik, hırs fışkırıyor

Akıllar kıtlaşmış zihniyetlerse nâkıs
Şöyle baksan herkesten fer fışkırıyor

Yalan dolan, haksızlık almış başını gitmiş
Ağızlardan yeminle ant fışkırıyor

İhanet hıyanet desen dolu dizgin dört nala
Bir yerlerden hainle it fışkırıyor

Nedir bunların derdi dünya baki değil ki
Gözlerinden nefret, kin, zulm fışkırıyor

Pencereden dışarı bakıver de gör
Topraktan naaşlarla kan fışkırıyor

Gökyüzünde kuşlar yok bülbüller şakımıyor
Feryat figan ile gam fışkırıyor

Sâbilerin gülüşleri yazık solup gidiyor
Dillerden dudaklardan vâh fışkırıyor

Herkes kendi derdinde yok kimsenin kimsesi
Kibir, haset, riya, öfke, zan fışkırıyor

Analar çıldırıyor kendini parçalıyor
Gözlerinden yaşlarla hâr fışkırıyor

Bedduadan hazzetmem kötülük sevmem lakin
Gönlümden canımdan ah, fışkırıyor!