Ansızın çıkıp gelsen yıkıntıların içinden,
Zaman geçmiyor, silüetin kayboluyor zihnimin içinde.
Dağınık saçlarım gece uykusunu unutmuş,
Umutlarım tukenirken dört duvara hapsoldu bu beden.
Zaman ilaç değil nefesin bugünde boynumda yok.
Düşünceler sancılara dönüşmüş kurulan hayallerle.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta