ben bu akşam üstü çıldırırım,
ardına ateşler ekerek, tabutlar gömerim yokluğuna…
kadavralarını kervanlara yükler
gün doğumuyla sınarım melankolik intiharları…
ben bu akşam üstü yakarım bütün randevuları
kapılıp giderim kuralsız fahişelere
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta